Dag 73 Een onrustige dag

Vandaag aan het werk gegaan. Ed was thuis en hij belde me aan het eind van de ochtend op dat Macey zo aan het kopschudden was, wankel op de benen en de weg kwijt. Ze heeft dit al eens een paar keer eerder gehad, maar nu hield het wel lang aan. Na een tijd geslapen te hebben leek het weer een stuk beter met d'r te gaan. Toen ik vanavond thuis kwam was ze weer vrolijk en had duidleijk zin in eten. Een uurjte na het eten begon ze op de bank weer met kopschudden en ze werd onrustig en ging van de bank af. Nog even mee naar buiten, maar dat ging moeizaam. Ze wil steeds bij me in de buurt zijn. ik heb al een tijdje met haar op de grond gelegen. Ze is nu weer wat rustiger, maar nog wel wankel op de pootjes. We maken ons toch wel zorgen om ons oude dametje. Je weet dat het er een keertje aan zit te komen, maar ik wil haar nog niet kwijt.

Overpeinzing:Liefde houdt niet op waar het leven eindigt.