Dag 255 Verdriet

Veel verdriet hier. Macey is er niet meer. Vanaf donderdagavond ging het steeds slechter met haar. Hijgen en warm. Vrijdagochtend toch maar naar de dierenarts gegaan en bleek ze hoge koorts en een flinke longsontsteking te hebben. Medicijnen erin waar ze van zou moeten opkanppen en kuurtje mee. Eten wilde ze vanaf vrijdag niet meer ondanks dat dit haar lust en haar leven was. Vrijdag aan het eind van de middag begon ze ook nog te spugen, dus of de antibiotica zijn werk wel kon doen? Vrijdagnacht bij haar geslapen en in de ochtend deed de aanblik van die doodzieke Macey ons meer pijn dan de gedachte dat ze er niet meer zou zijn. Toen hebben we de dierenarts gebeld en zijn we er heen gegaan om haar in te laten slapen. Dit ging heel rustig en respectvol. We hebben haar tot het einde lekker geaaid en geknuffeld. Het gemis is pijnlijk, maar het is ook goed zo. We wisten dat ze al lang in de reservetijd zat en genoten daarom dubbel van haar.
Moos kwam tijdens haar ziek zijn steeds bij mij en Macey zitten alsof hij voelde dat er iets goed mis was. Hij wilde ook geen afscheid nemen toen ze eenmaal overleden was.Hij liep gelijk bij haar weg,  Hij wist het blijkbaar al.
Het is nu vreemd maar 1 hond in huis. 1 voerbak en 1 om uit te laten

Overpeinzing: Zij die wij liefhebben en dan van ons zijn heengegaan,Zijn niet meer waar zij waren, maar altijd waar wij zijn.