Dag 35 Een nieuw huisje voor Biko

Er hebben zich gegadigden gemeld voor Biko. Een echtpaar zonder hond waarvan de man in mei met de vut gaat. Ze hebben zelf een bull gehad die 12 jaar oud is geworden en vorig jaar overleden. Ook bij hen heeft het bullenvirus zijn werk gedaan en ze kunnen niet zonder. Ze zijn heel enthousiast. Morgen gaan we kennismaken en als het klikt blijft hij daar. Vertrouw ik het niet gaat hij gewoon weer mee naar huis. Spannend dus. Sinds donderdagavond is Ed met Moos met de camper weg en die zien we morgen weer. Biko is sindsdien blij en aan het bijslapen. Hij snurkt zo tevreden. Ook Moos schijnt weer happy te zijn. Dit is voor mij het bewijs dat we er goed aan doen.


Overpeinzing: Je kunt niet tegengaan dat de vogels van het verdriet komen overvliegen,
                       maar je kunt wel voorkomen dat ze nesten in je haar maken.

Dag 34 Een trieste dag

Vandaag naar de gedragstherapeute geweest. En dat bracht triest nieuws wat ik eigenlijk al wel verwacht had, maar ik waar ik zelf nog niet aan wilde. Het zou beter zijn om Biko te herplaatsen. Moos en Biko samen gaat het hem niet worden. Er is wel uit te komen, maar de kans van slagen is minder dan 50% en dan zullen we voor altijd met benches ed. moeten werken en we blijven continue spanning houden in huis. Dat is niet goed voor Biko, Moos en voor ons. Ik heb er erg veel verdriet van dat Biko weg gaat en doe de hele dag dan ook al niks anders dan janken. Het is ook zo'n lief mannetje. Dus als er nog iemand is zonder andere hond die een lieve bull wil, mail me dan.

Overpeinzing:Het is niet omdat dingen moeilijk zijn dat we ze niet durven, het is omdat we niet durven dat ze moeilijk zijn.

Dag 33 Een rare dag

Vanochtend schrok ik. Ik zag Macey lopen en ik zag Moos op de bank liggen, maar ik zag Biko nergens. Kijk ik nog eens goed zie ik Biko achter Moos liggen. Liggen de heren strak tegen elkaar aan samen op de bank te snurken. Nou ja zeg! Verder is het vandaag wel aardig gegaan. 1 vechtpartijtje omdat Ed even niet oplette toen hij met Biko terug kwam van het lopen. Dan is er toch even een beetje spanning en als we dan niet goed opletten kan dat escaleren. Letten we op kunnen we op tijd ingrijpen en is het klaar. Verder de hele dag goed gegaan. Ed geeft ze gewoon naast elkaar te eten en dat gaat goed. Hij is er duidelijk minder gespannen bij dan ik. Morgen maar eens vragen of dat zo afgewisseld mag worden. Vanavond lagen de heren saampjes op de bank en zaten ze elkaar voorzichtig te likken. Weer een goede dag dus. Morgen naar de gedragstherapeute.

Overpeinzing: Snijd niet door wat je kunt ontknopen.

Dag 32 Er is nog hoop!

Wat beinvloedt je eigen humeur toch ook je dieren. Vandaag voel ik me beter en gaat het tussen Ed en mij ook weer beter. Gevolg is dat de boys elkaar vandaag niet zijn aangevlogen. 1 poging, maar die kon ik al in de kiem smoren door ze terug te roepen. Vandaag weer apart te eten gegeven en na het eten mochten Moos en Biko op een botje en een rubber speeltje kauwen. En dat was feest voor beiden. Ik kan aan Moos merken dat hij dit mist. Normaal lagen er overal speeltjes voor handen voor hem, maar nu is alles opgeborgen. Normaal wilde hij altijd gelijk na het eten spelen. Vanavond kon dat dus met zijn flostouw en rubberkauwding. Ook nog even bij Biko in de gang gezeten en het botje waar hij op lag te kauwen vast gehouden. Dat vond Yassar ook altijd zo lekker en Biko ook blijkt. Toen Moos uitgekauwd was hem op de bank gebonjourd en naar Biko gegaan en zijn botje afgepakt ( wat hij trouwens zonder morren toelaat) De deur open gedaan en hij kon ook weer de kamer in. 5 minuten later lagen ze beiden tevreden te snurken.

Overpeinzing: Woede is een gemoedstoestand die maakt
dat je mond sneller werkt dan je verstand.

Dag 31 Er gloort weer een spoortje licht in de tunnel

Donderdag a.s. hebben we een afspraak bij de gedragstherapeute. Ik hoop zo dat zij ons kan vertellen waarom Moos zo lelijk tegen Biko doet en hoe we dit kunnen oplossen.
Hier gaat het wel weer wat beter. Moos zijn poot is nog wel pijnlijk en ze zijn vandaag volgens mij ook weer aan de knok geweest. Ook vannacht hoorde ik wat, maar dat was volgens mij Macey die niet wilde dat Moos bij haar op de bank ging liggen. Ik heb ze vandaag voor het eerst apart te eten gegeven en dat bracht voor mij een bak rust en volgens mij voor de boys ook. Ze konden nu allebei rustig eten zonder geloer als ze klaar zijn. Bij Ed gaat het wel goed, maar ik ben zelf veel te gespannen en dan gaat het natuurlijk fout. Verder Biko in de gang gezet met een botje en Moos in de kamer met een rubber kauwding. En dat was een feestje voor allebei. Na 20 minuten het speeltje weer afgepakt (Moos was er trouwens ook al klaar mee) en ze weer bij elkaar gelaten toen ze gekalmeerd waren. Geen probleem.
Ik had vanmiddag een rondje met Biko gelopen en toen ik de kamer binnenkwam had Moos gelijk de bekende blik en begon hij vlak daarna te grommen. Toen ik hem wilde corrigeren was ik al te laat, want Biko vloog achter me vandaag Moos al weer aan. Ze maar weer eens uit elkaar gehaald.  Verder is het goed gegaan vandaag. Ook tussen Ed en mij loopt het weer wat soepeler. Dat zal ook de spanning in huis goed doen.

Overpeinzing: Piekeren is net als schommelen, je bent wel bezig maar komt niet van je plaats...

Dag 30 Die zo mooi begon

Vanochtend lekker met Biko naar de hondenschool geweest. Hij ging weer goed. Ook tijdens het eten was het vanochtend helemaal goed gegaan. Daarna met Biko naar het bos en heerlijk gelopen en met de bal met hem gespeeld. Hij was lekker moe. We komen thuis en willen vanuit de gang de kamer in. Moos stond al te wachten en die heeft weer de bekende blik in de ogen. Ik probeer met mijn been wat ruimte te maken zodat Biko er ongestoord langs kan vliegt hij ineens achter me langs en knalt bovenop Moos.  Even heftig vechten samen en ze wilden nog niet gelijk ophouden ook. Moos ietwat janken en met de poot omhoog en ja hoor een wond onder zijn voet en bloeden als een rund natuurlijk. Balen, want ik wilde hem ook meenemen naar het bos. Wond maar schoongemaakt en toen het bloeden enigzins gestopt was toch maar naar het bos gegaan. Hij wilde wel mee lopen en vond het nog lekker ook. Thuis tijdens het stofzuigen springt hij weer van de bank en het begint weer te bloeden. Dus er maar een sok omheen gefabriekt. Vind hij niet echt leuk, maar het moet wel even, want anders ziet alles er onder. Bij het eten geven vanavond vliegt Biko weer Moos aan. Ik snap het niet helemaal meer. Misschien speelt het mee dat het tussen Ed en mij even niet zo soepeltjes verloopt? Wie zal het zeggen. Hopelijk krijgen we morgen een datum voor de gedragstherapeute. Ik hoop echt dat ze iets voor ons kan betekenen. Anders zullen we Biko toch echt moeten herplaatsen.

Overpeinzing: Het bitterste in ons verdriet van vandaag is de herinnering aan onze vreugde van gisteren

Dag 29 Een zooitje

Vandaag maakten de heren echt letterlijk een rommeltje van. Eerst al toen in bed lag hoorde ik ze vanochtend bezig. Later toen ik boodschappen was wezen doen vond ik de salontafel verschoven en de asbak op zijn kop op de grond. Geen ernstige verwondingen gevonden of zoiet dus dat viel mee. Een tijdje later ging ik de was ophangen, maar ik had mijn jas al aan want ik wilde zo met ze gaan lopen. In eens hoor ik weer lawaai beneden en hebben de heren elkaar weer te pakken. Een hoektand van Moos afgebroken en bij Biko lijkt er ook een tand afgebroken. Verder weer de nodige schaafwonden. Toch weer teveel spanning. Het lijkt er ook op dat ze bij mij meer vechten dan bij Ed. Zou ik dan niet genoeg gezag hebben bij de heren dat ze een loopje met me nemen?

Overpeizing: Je kunt een probleem niet oplossen met de denkwijze die het heeft veroorzaakt