Dag 30 Die zo mooi begon

Vanochtend lekker met Biko naar de hondenschool geweest. Hij ging weer goed. Ook tijdens het eten was het vanochtend helemaal goed gegaan. Daarna met Biko naar het bos en heerlijk gelopen en met de bal met hem gespeeld. Hij was lekker moe. We komen thuis en willen vanuit de gang de kamer in. Moos stond al te wachten en die heeft weer de bekende blik in de ogen. Ik probeer met mijn been wat ruimte te maken zodat Biko er ongestoord langs kan vliegt hij ineens achter me langs en knalt bovenop Moos.  Even heftig vechten samen en ze wilden nog niet gelijk ophouden ook. Moos ietwat janken en met de poot omhoog en ja hoor een wond onder zijn voet en bloeden als een rund natuurlijk. Balen, want ik wilde hem ook meenemen naar het bos. Wond maar schoongemaakt en toen het bloeden enigzins gestopt was toch maar naar het bos gegaan. Hij wilde wel mee lopen en vond het nog lekker ook. Thuis tijdens het stofzuigen springt hij weer van de bank en het begint weer te bloeden. Dus er maar een sok omheen gefabriekt. Vind hij niet echt leuk, maar het moet wel even, want anders ziet alles er onder. Bij het eten geven vanavond vliegt Biko weer Moos aan. Ik snap het niet helemaal meer. Misschien speelt het mee dat het tussen Ed en mij even niet zo soepeltjes verloopt? Wie zal het zeggen. Hopelijk krijgen we morgen een datum voor de gedragstherapeute. Ik hoop echt dat ze iets voor ons kan betekenen. Anders zullen we Biko toch echt moeten herplaatsen.

Overpeinzing: Het bitterste in ons verdriet van vandaag is de herinnering aan onze vreugde van gisteren