Dag 264 De zenuwen

Gister een drukke dag gehad. Eerst terug naar Someren om de camper weer op te halen. Gelijk door geraced naar de dierenarts voor de jaarlijkse apk voor Moos. Weer helemaal goed gekeurd. Een zalfje voor zijn oog en de vaccinaties weer gehad. De dierenarts vond het jammer dat hij gecastreerd was. Ze vond hem prachtig! En ik mag treibbal gaan proberen. Gauw naar huis en naar de stad om mijn het verjaardagscadeautje voor mijn moeder te halen en daar naar toe te rijden. Moos ook mee. Die mocht buiten in de wei met zijn vriendjes Nostro en Senna spelen, maar daar had meneer geen zin in blijkbaar en ineens stond hij bij mijn moeder in de kamer. Was hij ergens door de omheining heen gekomen de boef! Hij wilde ook gezellig op verjaardagsvisite. Na een poos gezellig gebabbeld te hebben op naar het wokrestaurant met familie en vrienden van mijn moeder. Natuurlijk weer veel te veel gegeten. Moos lag heerlijk in de auto te snurken op zijn kussen. Met een bak water erbij en de raampjes open. Hij was bekaf.
Vanochtend tegen mijn principes in toch met de auto naar het werk gegaan. Mijn collega reed dankbaar mee. Het regende behoorlijk nl en ik wist dat er gratis geparkeerd kon worden ivm werkzaamheden aan de slagbomen. En niet echt drukke dag op de ct gehad. Was ook wel eens lekker. Vanavond zuurkool gegeten. Het was er weer voor hadden we vanochtend bedacht. Ed is ook weer op controle geweest en alles weer in orde. Geeft toch nog steeds een gerust gevoel.
Ik zelf begin de spanning voor volgende week duidelijk te merken. Mijn nek en schouderspieren zitten wat vast en ik ben prikkelbaar merk ik. Toch maar proberen te relaxen en morgen de spullen bij elkaar te zoeken.

Overpeinzing: Je hebt niet verloren als je opgeeft, maar wanneer je nooit geprobeerd hebt